یاران همراه... نه من از شما انتظار دارم که این پست طولانی رو

بخونین و نه شما وقتش رو...همین که سری به گرداب خاموشم زدید

 یک دنیا ممنون.در پناه حق...

آخیش...بالاخره شکست...طلسم رو میگم.طلسم سکوت.سکوتی که گاهی میاد و تمام وجودمو پر  میکنه.اون موقع کارم میشه فهمیدن و فهمیدن و فهمیدن.خودت خوب میدونی چقدر سخته که چیزی رو بفهمی اما نتونی فریادش بزنی...این جور وقتا تنها دلخوشیم اینه که حس میکنم تو کنارمی و حداقل واسه تو یکی نمیخواد دلیل بیارم که چرا ساکتم و دلم گرفته.خوبی توام اینه که"از نگه کردنم احوال مرا میدانی..".دیگه زیاد پاپی نمیشی.برچسب آشفتگی و عشقو عاشقی ام بهم نمیزنی.باهام مهربونتر میشی.وای که چقدر خوب زبان سکوتو ترجمه میکنی!...راستی!امروز وقت صبحانه مورچه ای رو دیدم که تو ظرف عسل افتاده بود.گاهی وقتا رسیدن به اوج خوشبختی به قیمت جون آدم تموم میشه.نکنه میخوای اونقدر خوشبختم کنی که شیرین ترین لحظه برام لحظه ی مرگ باشه!؟مثل یه مورچه که تو عسل غرق میشه؟...  چیه؟ چرا اینطوری نگام میکنی؟!!دارم از توکل سر میخورم و می افتم تو چاله ی توقع؟؟خوب دست خودم نیست!..گاهی فکر میکنم نیمه ی اول عمرو من به بازی گرفتم٫شاید نیمه ی دیگه بخواد منو به بازی بگیره...تصورشو بکن!سالها فکر کنی و آرزو بسازی و بعد مجبور بشی همه رو تو ذهنت دفن کنی.کشتن آرزو کار سختیه نه؟راستی میدونی چقدر دنبال یه جای دنج گشتم که فقط خودت باشی و خودم وهیچکس دیگه صدامو نشنوه؟اصلا بذار این پست فقط مال خودت باشه...میخوای بگم که این یه پست خصوصیه تا هیچکس اونو نخونه؟آخه دلم نمیخواد حرفام کسی رو خسته کنه.نمیخوام کسی سراغ تو رو از من بگیره. حتی نمیخوام کسی عنوان با تو بودنو بهم بده...میفهمی که؟خوب!حالا بهم قول میدی که تا آخر این نوشته تنهام نذاری؟آره؟فقط من که میگم٫ تو گوش کن!من که اشک میریزم٫تو سنگ صبورم باش!چقدر سخته بین جمع باشی اما تنها بمونی...میدونم...میدونم که همین تنهایی و سکوته که گاهی دست آدمو میگیره و میکشه بالا.میبره به خلاء.و وقتی از این خلاء رها میشی٫حس میکنی که بزرگتر شدی.اما...منو که میشناسی؟میخوام بازم برام بگی!...از حکمتت.بگی که حکمت این اومدن و نرسیدن٫این تشنه لب اومدن و تشنه برگشتن چیه؟نکنه داری منو محک میزنی؟چقدره سنگینی این سنگ محک؟داری چیکار میکنی؟قلبمو محک میزنی یاایمان نداشته ام رو؟یا شاید...شایدم از دست من ناراحتی و به روی خودت نمیاری؟"نکند باز ز دست و دل ما غلطی سر زده و دل پر عاطفه ات رنجیده؟"تیز بین چشم شما نکند باز خطایی دیده؟"پس چی شد؟...من منتظرم. چرا جواب نمیدی؟چرا صبوری میکنی؟همیشه همینطور بوده ای...همیشه وقتی خطایی از من میبینی ساکتی.فقط طوری نگاهم میکنی که مجبور بشم سرمو بندازم پایین و آهسته بگم"شرمنده!"گاهی اما غافلگیرم میکنی.با خوبیات...اونم درست تو لحظه ای که ازت دور شدم یا ناامیدی تو دلم سرک میکشه.یادته؟...مثل اون روزی که دعوتم کردی بیام خونه ات.چقدر غیر منتظره!حتی خودم باورم نمیشد.یکی میگفت توفیقه٫یکی میگفت قسمته٫و من با خودم فکر میکردم  نکنه اتمام حجت باشه؟؟...به لحظه ی دیدار که فکر میکردم قلبم تند میزد.باید تو لحظه ی اول چی بهت میگفتم؟چی ازت میخواستم؟...وای که با چه دقتی لباس پوشیدم.سراپاسفید.همون رنگی که تو خواسته بودی!نه آرایش٫نه زر و زیور٫حتی نباید عطر میزدم!آخه گفته بودی وقتی میام٫باید خود خودم باشم.یاشاید اصلا باید از خودمم خالی میشدم...باید "تو میشدم٫تو٫پای تا سر تو...!"تا بیام و به مقدمه های دیدار عادت کنم طول کشید...و بعد چشم که باز کردم من بودم و سیل جمعیت سفید پوش و آهنگ صدای تو...وای که چقدر کر بودم در تموم این سالها!!...چقدر نفهمیده بودمت٫نشنیده بودمت!چقدر تو این سالها صدام زده بودی و من جواب نداده بودم...چقدر!...باید از شجره گام اول رو بر میداشتم.باید لبیک میگفتم.تشنه بودم. تشنه ی گرمای بیابون نه!از درون میجوشیدم. میترسیدم.اگه این قدما به خونه ات نرسه چی؟؟نگرانیم بیهوده بود؟یاشاید مقدمه ای بود برای طواف؟یعنی وجودمو شستشو داده بودی؟؟من که معصوم و بیگناه نبودم؟بودم؟شاید برای پاک کردن وجودم آب کافی نبود.باید آتشم میزدی تا بسوزم و پاک بشم...شاید حکمت این تشنگی همین بود.حکمت این سوختن!...آب میتونه آدمو پاک کنه٫اما گاهی ام غرقت میکنه٫گمت میکنه.ولی با آتش گر میگیری و خاکستر میشی٫میمیری و دوباره زنده میشی!مثل ققنوس...!کجا بودیم؟آهان!بالاخره رسیدیم.خیلی زود.مثل یه چشم به هم زدن.اما من که چشمام باز باز بود.حتی پلکم نمیزدم.مات بودم مات تصویر تو!و منتظر ...منتظر بودم تا برام بگی ...از اون خونه. از کعبه...بگی که چطور میشه" در پیاله عکس رخ یار رو دید"؟بگی برام از اون" لذت شرب مدام!"...نکنه تو اون جماعت سفید پوش که هر کس غرق افکار خودش بود٫فقط من بودم که دلهره داشتم؟مثل بچه ای که مادرشو گم میکنه...کاش دستمو میگرفتی..باید کم کم باور میکردم که مهمان توام.که تو این هفت دور انگار دارم دور خودت میگردم. طواف که تموم شد٫سبکتر شدم...نماز پشت مقام ابراهیم و بعد از همه ی اینها٫یه انتظار دوباره...وقتش بود. باید بازم صدام میزدی!دعوت به سعی.سعی صفا و مروه.رفتم. دویدم. عرق ریختم.صدا زدم. سیراب نشدم.تشنه تر شدم.سوختم.و اینا شدن سر آغاز یه سعی دوباره. سالهاست که دارم سعی میکنم. انگار این سعی تمومی نداره. دنیای ما دنیای سعیه؟نه؟هنوزم دارم میدوم. به اندازه ی همه ی عالم فریاد در گلو دارم. میشنوی؟اگه میشنوی٫پس چرا نمیشکنی این سکوت رو؟لااقل بغضم رو بشکن تا دلتنگی های چند ساله رو خالی کنم. یعنی سبک شدن هم حق من نیست؟پس کجاست زمزم خوشبختی؟چرا نشونم نمیدی؟بازم حکمت؟چقدر سخته اندیشه در حکمت!...مقاومت کنم؟صبور باشم؟باشه٫قبوله!پس لا اقل با نگاهت بهم بفهمون که هنوز از حرفام خسته نشدی.حتی اگه گاهی دستی ام به سرم بکشی کفایت میکنه.دستای مهربونت روی سرم!این موها؟اون تار مویی که بعد از سعی٫ تقصیر کردم چی؟تار مویی در گرو اینهمه تقصیر؟هنوزم تقصیر از منه!کوتاهی از منه!یعنی اون دیدار یه فرصت مجدد بود؟تولدی بود برای آغاز یه زندگی دیگه؟پس چرا من از حج برگشته دوباره گرفتار شدم؟گرفتار دنیا!وفای به عهد سخته٫نه؟!پس کجاست من سفید پوشت؟کجاست ققنوست؟خاکسترم؟خاکسترم کجاست؟زیر اون خاکستر هنوز پر از آتیشه!اصلا چرا دوباره منو بردی به اون روزها؟نکنه پرونده ی سعی من هنوز ناتمومه؟وظیفه ام هنوز تموم نشده؟چرا جوابمو نمیدی؟نکنه میخوای تنهام بذاری؟هنوز که زمزمت رو نشونم ندادی؟من که اینجا آب نمیبینم. همش سرابه و سراب!...چرا حالا؟حالا که دنیا اسیرم کرده میخوای منو رهاکنی؟من با این بندها چه کنم؟یعنی این همه فریاد کار ساز نیست؟کجای کارم ایراد داره؟پس بخشش تو کی به کارم میاد؟بذار صدات بزنم. میشنوی یا دوباره داری منو محک میزنی؟طرف صحبت من فقط تویی!مگه همیشه نمیگفتی هر حرفی داری فقط به خودم بگو؟پس تکلیف من و دلم چی میشه؟اگه اینجا گمت کنم چی؟...نرو!تنهام نذار!آرومم کن.مثل قدیما٫مثل همیشه!...راستی یادت هست؟؟

"ما سر سفره ی تو نان و نمک ها خوردیم.   میزبان دل ما!   حرمت نان و نمک یادت هست؟"

"باز این طفل خطایی کرده ...  قصه ی چوب وفلک یادت هست؟"

"چینی فطرتمان از سر طاقچه افتاد و شکست ...  شیوه ی رفع ترک یادت هست؟ "